Het verhaal van Nicole
14 jaar later koesteren we die week nog iedere dag
Het is moeilijk om uit te leggen hoeveel zo’n week betekent. Je moet het hebben ervaren.
Sommige herinneringen blijven je een leven lang bij. Voor Nicole, Daan en hun kinderen is de vakantieweek bij Villa Pardoes zo'n herinnering. Een week waarin ze, ondanks alle zorgen om hun ernstig zieke dochter Roos, samen konden genieten. Inmiddels is Roos al ruim veertien jaar niet meer bij hen. Maar de herinneringen zijn nog altijd springlevend. Moeder Nicole vertelt over hun tijd aan die bijzondere week.
Terwijl de tijd écht telde, maakten we nieuwe herinneringen
Onze dochter Roos was pas twee jaar oud toen er een kwaadaardige tumor bij haar werd ontdekt. Na intensieve behandelingen kregen we het hoopvolle bericht dat ze genezen was. Maar toen de tumoren terugkeerden, werd duidelijk dat Roos niet meer beter zou worden. Ze was toen vier jaar oud. Begin november 2011 verslechterde haar situatie. De artsen verwachtten dat ze nog maximaal zes weken zou leven. Waarschijnlijk zou ze kerst niet meer halen. Toch kregen we meer tijd samen dan verwacht.
Via het ziekenhuis kregen we de mogelijkheid om met ons gezin een week naar Villa Pardoes te gaan. Samen met mijn man Daan, onze zoon Mika van zes en Roos mochten we een bijzondere vakantieweek beleven. De zorgen verdwenen natuurlijk niet. Maar bij Villa Pardoes konden we die wat meer naar de achtergrond schuiven. Er was ruimte om samen plezier te maken en te genieten van de momenten die we nog met elkaar hadden. Ook de vrijwilligers maakten veel indruk op ons. Met een luisterend oor, een praatje of een lieve opmerking zorgden ze ervoor dat we ons welkom voelden. Juist die persoonlijke aandacht betekende ontzettend veel voor ons.

Een warme plek om steeds weer naar terug te keren
Tijdens ons verblijf genoten we volop van de mogelijkheden in en rondom de Villa. Vooral de bezoekjes aan de Efteling waren bijzonder. Het was een strenge winter en doordat Roos sondevoeding kreeg, konden we niet langer dan twee tot drie uur achter elkaar buiten blijven. Gelukkig konden we steeds terug naar ons vakantiehuisje.
Daar stond warme chocolademelk voor ons klaar. Even opwarmen, uitrusten en daarna weer verder genieten. Doordat de Efteling zo dichtbij was, konden we op ons eigen tempo op pad. Zonder haast en met alle ruimte om rekening te houden met wat Roos aankon. Het zijn juist die momenten die me zijn bijgebleven. Samen iets leuks ondernemen, tussendoor tot rust komen en onze kinderen zien genieten. Even niet alleen bezig zijn met ziekte en zorgen, maar vooral met elkaar.
‘Als ik dood ben, ga ik in de Droomvlucht wonen’
Ook na thuiskomst bleven we terugdenken aan onze vakantieweek. Vooral de Droomvlucht had veel indruk gemaakt op Roos. Op een dag zei Mika tegen zijn zusje: “Als je doodgaat, dan wordt je een ster!” Maar Roos dacht daar anders over. Ze reageerde heel beslist: “Als ik dood ben, ga ik in de Droomvlucht wonen.” Ze was er zo van overtuigd dat ze het aan iedereen vertelde. Enkele maanden later, in mei 2012, overleed Roos in de avond. De volgende ochtend bleek de Droomvlucht enkele uren stil te hebben gestaan door een storing.
Voor ons kreeg dat een bijzondere betekenis. We zijn ervan overtuigd dat Roos op dat moment haar eigen plekje aan het zoeken was. Pas toen ze dat gevonden had, kon de attractie weer draaien. Nog altijd is de Droomvlucht voor ons een plek die sterk verbonden is met Roos. Zelfs ruim veertien jaar later krijgen we berichtjes van familie, vrienden en anderen die haar verhaal kennen. Als zij in de Efteling zijn, laten ze weten dat ze even bij Roos langs zijn geweest. En als we er zelf komen, zwaaien we altijd even naar haar. Want hoe veel jaren er ook voorbijgaan, daar voelt het alsof ze nog altijd een beetje bij ons is.

Met onze jongste zoon terug naar Villa Pardoes
Een jaar na het overlijden van Roos werd onze jongste zoon Siem geboren. Hij heeft zijn zus en onze bijzondere vakantieweek bij Villa Pardoes nooit meegemaakt. Dit jaar keer ik samen met Siem terug naar de plek waar we als gezin zoveel waardevolle herinneringen hebben gemaakt. Samen doen we mee aan de TwinkelTocht van Villa Pardoes. Het is bijzonder om na al die jaren terug te keren, dit keer met mijn jongste zoon. Zo kan ook Siem deel uitmaken van de herinneringen die voor ons gezin nog altijd zoveel betekenen.
Met onze deelname halen we geld op voor Villa Pardoes. Want ik weet uit eigen ervaring hoeveel een vakantieweek kan betekenen voor een gezin dat leeft met ziekte en zorgen. Samen herinneringen maken en weer even opladen.
Toen we onze actiepagina deelden via WhatsApp en sociale media, hadden we nog bescheiden verwachtingen. “Als er eens dertig mensen vijf euro geven, hebben we 150 euro”, dachten we. Maar de donaties bleven binnenkomen. Steeds meer mensen steunden onze actie, vaak met hogere bedragen dan verwacht. Ook kreeg ik lieve berichtjes van mensen die met ons meeleven. Ik werk op een school en het verbaasde me hoeveel mensen ons verhaal hadden gelezen en mij persoonlijk aanspreken. Het is echt niet te geloven hoeveel mensen ons en Roos een warm hart toedragen.
Herinneringen die je altijd bijblijven
Het is moeilijk om aan anderen uit te leggen hoe bijzonder die week bij Villa Pardoes voor ons was. Hoe waardevol het is om in een periode vol zorgen toch samen te kunnen genieten, herinneringen te maken en even op te laden. Ruim veertien jaar later zijn die herinneringen nog altijd een belangrijk onderdeel van ons leven. En met de TwinkelTocht hopen Siem en ik eraan bij te dragen dat ook andere gezinnen zo'n bijzondere week mogen beleven. Want juist wanneer het leven onzeker is, is tijd samen ontzettend waardevol.