Sommige momenten krijgen extra waarde omdat ze niet vanzelfsprekend zijn. Voor Nadine, Mark en hun dochter Lola geldt dat elke dag. “We zien elke dag met Lola als een cadeautje, dus we proberen zoveel mogelijk leuke momenten te beleven. Alleen is dat ook super intensief voor ons.” vertelt Nadine. Lola verleert de dingen die ze kan. “Dus waar een ander kind zich zichtbaar ontwikkelt en dingen voor het eerst doet, doet Lola pijnlijk genoeg dingen voor het laatst. De laatste keer praten, lopen, staan, zitten of kruipen.” Toen ze hoorden dat ze naar Villa Pardoes mochten komen, voelde dat als een bijzonder vooruitzicht.

Met weinig verwachtingen stapten ze de Villa binnen. Doordat ze niet wisten wat hen te wachten stond, was de binnenkomst extra bijzonder. “Ik was echt ontroerd bij het zien van de omgeving. Wat een prachtige plek, een mooi huisje, leuke speelruimtes en geweldige mensen.”

Die eerste indruk bleek tekenend voor de rest van de week. “Magic,” noemt Nadine het. “We werden echt ontzorgd. We hoefden van tevoren niets te regelen en konden alleen maar genieten.”

Voor ouders van een kind met complexe zorgbehoeften zijn er veel dingen om rekening mee te houden. Voor familie Vogels waren er vragen als: is het wel rolstoelvriendelijk, kunnen we haar goed verzorgen, kan ze überhaupt gedoucht worden? Dankzij Villa Pardoes was alles geregeld. “We hoefden alleen maar de auto in te laden en naar Villa Pardoes te rijden.”

De mascotte van Villa Pardoes, Pierre de slak, vond Lola geweldig. “Lola’s aansturing van haar hersenen naar haar spieren wordt steeds slechter en daardoor kan ze nog slecht rollen in de rolstoel. Maar naar de slak rollen kon ze hoor! Dat was misschien wel de laatste keer dat ze zelf vooruit ging en ik heb het gefilmd om voor mezelf nooit meer te vergeten.” vertelt Nadine.

Ook de speelruimte in de Villa bleek bijzonder voor Lola. “Terwijl wij zitten te ontbijten, gebaard Lola dat ze ‘naar buiten’ wil. Dus ze wijst naar de deur.” Buiten hun eigen huisje, in de algemene ruimte, is een slakkenspoor afgebeeld op de vloer dat naar de speelruimte leidt met onder andere een poppenkast. “Ze vond het geweldig. Alleen al daar zijn was genieten voor haar. Ze was hier even ‘kind’.

In de Villa waren er ook gezamenlijke activiteiten met andere gezinnen, zoals sporten op dinsdagochtend. “Dit vond Lola ook zo leuk. Hoe ‘weinig’ ze ook kan, de vrijwilligers bedachten wel iets zodat ook Lola mee kon doen.”

Als het gezin terugkijkt op de week, blijft één gevoel overheersen. “Onvergetelijk,” zegt Nadine. “We hebben er zulke warme herinneringen aan. Al die lieve vrijwilligers, de geweldige plek, de gezelligheid en ook de verhalen van anderen. Alles heeft me geraakt omdat wij onze dochter zo hebben zien genieten.”